Anagram - FELIETONY

"Poezja zawsze ma szansę się obronić w chaosie informacyjnym. Ale czy ją wykorzysta? Zmienia się tak jak zmieniają się ludzie. Każdy znajdzie coś dla siebie – jeśli chce. Literatura też się zmienia". Felieton poetycki Małgorzaty Skwarek-Gałęskiej.

Sat, 30 Jul 2022 15:53:00 +0000

Tworzyłam "coś tam" od czasów przedszkola. Właściwie nie pamiętam czasu, w którym bym nie wymyślała wierszy i opowiadań, więc wyrażanie siebie i przeżywanie różnych sytuacji życiowych za pomocą zapisywania ich w takiej czy innej formie jest dla mnie normalne i oczywiste. Nie wiem czy mogłabym się bez tego obyć, bo nie próbowałam. Wiersze czytałam odkąd nauczyłam się czytać. Trudno mi zatem stwierdzić czym jest dla mnie poezja. Myślę, że mogłabym się dowiedzieć, gdyby zabrakło jej w moim życiu, ale na to się nie zanosi. Bez wątpienia to ważny element mojego życia.

Poezja jest niezbędna, z nią nawet suchy chleb codzienności lepiej smakuje.

Czy trzeba koniecznie analizować to, w czym tkwi istota poezji? Nigdy nie mówiłam, że znam się na poezji. Chętnie zostawiam to naukowcom, krytykom i tym, którzy myślą, że się znają. Tyle już różnych, mądrych wypowiedzi czytałam na ten temat, że doprawdy wszystko co bym powiedziała na ten temat, już zostało powiedziane.

Inspiruje mnie wiele rzeczy. Przeczytane książki, wydarzenia z gazet, moje przeżycia codzienne, spotykani ludzie i ich opowieści. Obraz i muzyka są katalizatorami – otwierają okno, bramę, furtkę, przez którą wyskakują, wypadają kłębiące się we mnie przeżycia – a potem trzeba je spacyfikować.

Wiersz jest zapisem emocji lub przemyśleń, krótką formą pozwalającą na długie rozmyślania. Jest formą skondensowaną, skompresowaną - jak ileś wiadomości upakowane w małym pliku. Pozwala na wolność interpretacji – lubię wiersze, które na to pozwalają, dlatego rzadko czytam recenzje (mogłabym się zasugerować) i rzadko piszę coś o cudzych wierszach (a nuż ktoś by przeczytał).

Tworzę też krótkie formy prozatorskie. Mam kilka zaczętych powieści, ale...

No dobrze, zwykle to co mogę skończyć od razu, za jednym zapisem – zostaje. Reszta porasta kurzem. Nie lubię wracać do tego czego nie skończyłam. Tzn. wracam do wierszy, poprawiam, szlifuję - patrząc z perspektywy - pod warunkiem, że jest to zapis całości ówczesnego myślenia.

Sięgam chętnie po wszystkie wiersze, po każdą poezję, ale częściej inspiruje mnie proza. Im trudniej tym lepiej. Kupiłam sobie nowy przekład Ulissesa. Stary dopiero za czwartym razem przeczytałam do końca, ale ile wierszy powstało (i jedno opowiadanie). Czytam i jeśli po przeczytaniu coś mnie zatrzyma, to odkładam na jedną górę książek, a jeśli nawet nie pamiętam co czytałam, to na drugą. Do tych pierwszych wracam.

Chętnie czytałam Różewicza, Grochowiaka, Herberta, Szymborską, poezję anglojęzyczną w przekładach. Czasami wracam do antyku i przypominam sobie na przykład Horacego. Lubię mieć i czytać wiersze Ewy Lipskiej. Cenię wiersze piszących koleżanek i kolegów, ale nie będę wymieniać, bo musiałabym wielu, a gdybym kogoś zapomniała wymienić, to byłoby mi przykro.

Poezja zawsze ma szansę się obronić w chaosie informacyjnym, trudnym położeniu literatury. Ale czy ją wykorzysta? Zmienia się tak jak zmieniają się ludzie. Każdy znajdzie coś dla siebie – jeśli chce. Literatura też się zmienia. Nie widzę żadnego trudnego położenia. Zawsze byli tacy co czytali i tacy co nie czytali. Dzisiaj dochodzi do tego wielka ilość mediów - trudny wybór - i to kusi, i to nęci – a czasu musi wystarczyć na życie.

Nie mam recepty na to, w jaki sposób dotrzeć z poezją do dzisiejszego Czytelnika/Odbiorcy. Wiele zależy od środowiska, nauczycieli, bibliotekarzy. Od formy spotkania z odbiorcą. Jako organizator stosowałam różne formy – jedne się sprawdziły, inne nie.

Myślę, że każdy twórca musi sobie przede wszystkim odpowiedzieć sam - dla kogo pisze, a organizator spotkania - dla kogo robi spotkanie, i nie jest to żadne odkrywcze stwierdzenie.

Poezja to Wasz sposób postrzegania, ale przez pryzmat wiersza możecie dostrzec to, czego nie widzieliście, poczuć to, czego nie czuliście, usłyszeć coś, czego nie słyszeliście. Czy będziecie przez to bogatsi, lepsi? Nie wiem.

***

Małgorzata T. Skwarek-Gałęska – mieszka i pracuje w Łodzi jako bibliotekarka. Prowadzi i organizuje spotkania poetyckie, warsztaty literackie, koncerty. Uczestniczy w pracach konkursów literackich, czytelniczych, recytatorskich, krasomówczych i piosenki poetyckiej.

Wydała kilkanaście zbiorów poetyckich, m. in.: Biała róża to senne marzenie (1992), Zza zakrętu (2006), Mosty bez poręczy (2007), Etiuda (2013), BALETnice (2013), Rzeczywistość (2016), Codzienne i niecodzienne (2018) oraz opowiadania. Jest współautorką książki Łódzkie czary-mary.

Należy do Związku Literatów Polskich i Gdańskiego Klubu Poetów.

"Tworzenie poezji stało się dla mnie wewnętrzną potrzebą i terapią - formą psychicznego samo-wsparcia w trudnych momentach i wyjątkowo wzruszających chwilach. Poezja stawia kropkę nad „i”, cementuje moje ostateczne reakcje, odczucia i decyzje, stając się mimowolnie swoistym pamiętnikiem. Jest również celebracją języka i hołdem oddanym słowu i jego sile". Felieton poetycki Elizy Anny Falkiewicz.

Tue, 05 Jul 2022 19:53:00 +0000

Poezja to dla mnie duchowy kontakt z drugim człowiekiem i jego sposobem przeżywania i postrzegania świata. To również sejsmograf nastrojów i wydarzeń społecznych oraz treść, która wzbogaca i dopełnia suche fakty historyczne bezcennym elementem ludzkich emocji i opinii. Czytanie poezji to mój sposób poznawania, przeżywania i celebracji życia, jak również chwile medytacji i relaksu.

Istota poezji jest ponadczasowa - są nią jej twórcy i ich potrzeby duchowe, to co ich uszczęśliwia i krzywdzi, i wszystko inne na tyle dla nich ważne, aby zostać zapisanym. Poezja stała się w Polsce bardzo popularną formą ekspresji. Jest to zapewne jednym z wyników globalizacji, otwarcia granic geograficznych i wirtualnych, które razem z nowymi możliwościami, pragnieniami i bodźcami, przynoszą nowe, często trudne i bolesne doświadczenia. W ostatnich trudnych latach potrzeba auto-terapii i reakcji na wydarzenia poprzez pisanie, znacznie wzrosła, i jest zapewne rezultatem rosnącego niepokoju, niepewności i strachu o przyszłość związanego z pandemią, wojną i ich globalnymi następstwami.

Inspiruje mnie, krótko mówiąc - miłość. Kocham życie, kocham żyć, kocham ludzi, kocham kochać. Natchnienie zwykle odwiedza mnie pod wpływem silnych przeżyć i wrażeń, których dostarcza mi miłość i życie - relacje z ludźmi i otoczeniem, jak również kontakt z literaturą, sztuką, teatrem i filmem. Inspiruje mnie to czego doświadczam, co obserwuję, jak również nowa wiedza i jej wpływ na moją psychikę i światopogląd.

Wiersze, które zaczęłam pisać jako nastolatka pod wpływem głębokich emocji, do tej pory powstają spontanicznie. Tworzenie poezji stało się dla mnie wewnętrzną potrzebą i terapią - formą psychicznego samo-wsparcia w trudnych momentach i wyjątkowo wzruszających chwilach. Poezja stawia kropkę nad „i”, cementuje moje ostateczne reakcje, odczucia i decyzje, stając się mimowolnie swoistym pamiętnikiem. Jest również celebracją języka i hołdem oddanym słowu i jego sile.

Jest wielu autorów, którzy są dla mnie poetycką inspiracją. Najczęściej wracam do tych, których twórczość miała największy wpływ na moją wrażliwość i inspirowała mnie do pisania w czasach licealnych. Są to Jasnorzewska- Pawlikowska, Poświatowska, Baczyński, Przybyszewski, Leśmian, Tuwim, Słowacki, Norwid, Herbert, Reiner Maria Rilke. Uwielbiam w wolnej chwili sięgnąć na półkę po znajomy, wysłużony tomik, zagłębić się w poezji i wspomnieniach z nią związanych.

Poezja współczesna ma szansę się obronić w chaosie informacyjnym ze względu na swój niepowtarzalny charakter i nieustające potrzeby duchowe jej twórców. Polska jest tego najlepszym przykładem.

Zgadzam się ze słowami Edwarda Stachury „wszystko jest poezją, każdy jest poetą” i z tezą, że przeciętny człowiek jest „otwarty” na poezję. Niestety owo otwarcie jest często bierne i nie zawsze wiąże się z aktywnym poszukiwaniem. I tu może przyjść z pomocą poezja śpiewana i magia teatru. Wśród widowni moich poetycko-muzycznych programów są osoby (często mężczyźni zachęceni do przyjścia przez partnerki), które przyznają, że pomimo braku zainteresowania i kontaktu z poezją na co dzień, z ogromną przyjemnością i często wzruszeniem, wysłuchali wierszy i piosenek.

Mój ostatni tomik "Jestem kobietą" jest bardzo wymowny. Jego trzy rozdziały zatytułowane "Jestem kobietą", "Miłość to i Konstelacje" - symbolizują trzy aspekty kobiecości: duchowość, miłość romantyczną, i związki rodzinne.

Tomik jest nie tylko kontynuacją osobistego zapisu (po Lekcjach miłości), ale również kroniką o uniwersalnym charakterze ze względu na ponadczasowość przedstawianych emocji i doświadczeń. Moja kobieta to kobieta dojrzała, doświadczona, niezależna, świadoma swoich atutów i słabości, o mocnym światopoglądzie, uduchowiona, odważna, intensywnie kochająca, zachwycona cudem życia pomimo jego wyzwań i dramatów. To córka, wnuczka, siostra, matka, babcia, żona po raz drugi, i przyjaciółka. Jej kobiecość i tożsamość jest złożona, i daleko wykracza poza biologię i powabność. Mam nadzieję, że tomik odzwierciedla wiele aspektów archetypu współczesnej kobiety, i że tak będzie odbierany przez czytelniczki i czytelników.

Refleksja od siebie do Czytelników:

Miłość, we wszystkich aspektach i w całej swojej złożoności, zawsze była motorem mojego pisania, jest i będzie dla mnie najważniejsza, podobnie jak spontaniczność i inspiracja tworzenia. "Pisanie o miłości jest niebezpieczne, bo jest szansa, że popadniemy w banał albo sentymentalizm. Dlatego miłość jako temat zanika" - powiedziała niegdyś poetka Ewa Lipska. To smutny i niepokojący stan rzeczy, który zapewne jest często powodem „pisania do szuflady” ze względu na strach przed surową krytyką i odrzuceniem. Wierzę, że miłość utrzyma należne sobie miejsce w poezji, a twórcy będą odsłaniać swoje dusze i pisać o niej bez obawy, inspirując czytelników do czytania i tworzenia.

Sięgając po poezję, wydaną w seriach miniatur wydawnictwa ANAGRAM, poczujesz głębię własnej duszy... Mam nadzieję, że tomik "Jestem kobietą" choć w małym stopniu sprosta tej obietnicy.

👇👇👇
https://gdziekupic.to/buybox.html?id=16120&oid=175728493

Eliza Anna Falkiewicz – śpiewająca poetka, autorka tekstów i melodii, artykułów i recenzji teatralnych. Aktorka Sydnejskiego Teatru Fantazja. Wiersze pisze „od zawsze”. Pierwszy tomik Lekcje Miłości (2019) dał początek programowi poetycko-muzycznemu, z którym autorka wystąpiła w Polsce, USA i Australii. Wiersz pt. „Jestem kobietą” stał się inspiracją i tytułem najnowszego zbioru. Warszawianka, absolwentka Dwujęzycznego LO im. M. Kopernika, Instytutu Anglistyki Uniwersytetu Warszawskiego oraz Wydziału Pracy i Nauk Społecznych Uniwersytetu Sydnejskiego. Od 2013 roku związana z waszyngtońskim Ambassador Theater jako współpracownik literacki. W latach 2014-2016 była autorką recenzji teatralnych dla DCMetroTheatreArts. Autorka książki poetyckiej The Power Within – A Poetic Guide into Self-Power, Ancient Wisdom and Quantum Reality.

Entuzjastka pozytywnego myślenia, filozofii serca i jogi.

Linki:

Facebook: Eliza Anna Falkiewicz

Eliza Anna Falkiewicz - Lekcje Miłości

Eliza Anna Falk - The Power Within

YouTube: Eliza Anna Falkiewicz

www.aticc.org ;

www.teatrfantazja.org

"Poezja jest potrzebą serca – tylko tyle i aż tyle". Felieton poetycki Mateusza Pospiecha.

Thu, 28 Apr 2022 10:29:00 +0000

Dzisiaj o poezji, jej miejscu we współczesnej literaturze oraz o tym, jak dotrzeć do współczesnego Czytelnika/Odbiorcy z poezją właśnie, opowiada Mateusz Pospiech, autor m.in. "znów oczy mam niebieskie" - tomiku, który ukazał się całkiem niedawno nakładem naszego Wydawnictwa.

Mateusz Pospiech to poeta związany z Wydawnictwem Anagram przez debiut w wieku lat siedemnastu z tomem Rodząc szczęście. Dziś już trzydziestoletni doktor nauk medycznych i edukator z zawodu. Po godzinach w laboratorium międzynarodowy koordynator do spraw edukacji artystycznej i kurator sztuki dla Culturally Arts. Z pasji obserwator zachowań ludzkich i weekendowy student psychologii klinicznej. Całą duszę wypełnioną ma nadwrażliwością, którą w wolnych chwilach przelewa na papier, pisząc artykuły dla „Modern Renaissance Magazine”, w którym publikował również wiersze w języku angielskim. Z ufnością patrzy w przyszłość wraz z najlepszym przyjacielem Scoobym, chrapiąc na zawody w wolnym czasie.

Felieton pod redakcją i na podstawie pytań przygotowanych przez Agnieszkę Krizel, Recenzje Agi - patrona medialnego tomiku.

***

Dla mnie osobiście poezja jest wyrażeniem tego co niemożliwe jest do przekazania prozą, słowami używanymi na co dzień. Jest wyrażeniem chwili, w której czuję coś niezwykłego – niezależnie czy jest to doświadczenie pozytywne czy negatywne, czy jest to wydarzenie przełomowe czy moment zachwytu nad najprostszym zjawiskiem. Jest swego rodzaju terapią pozwalającą zrozumieć to, co dzieje się w środku. Poezja jest potrzebą serca – tylko tyle i aż tyle.

Inspiruje mnie wiele rzeczy zaczynając od muzyki, która wywołuje we mnie różnego rodzaju stany emocjonalne, bądź przypomina mi o momentach, w których odczuwałem intensywne emocje po sprawy codzienne, kiedy zachwycam się momentem. Jak chyba większość twórców również inspirują mnie ważne wydarzenia w życiu czy na świecie, momenty kryzysu, ale i momenty radości. Moja poezja to swoista autobiografia podobnie jak w muzyce zapisuje się emocje za pomocą nut, ja zapisuję swoje życie w formie pamiętnika stanów emocjonalnych – nieważne są wydarzenia, lecz ich wpływ na wewnętrzne „ja”.

Najbardziej fascynuje mnie w poezji szansa na poznanie głębszych warstw świadomości i emocjonalności drugiego człowieka. Poeci tworząc często nie zdają sobie sprawy, że pisząc o jednej sprawie, nieświadomie poruszają inne ważne dla nich tematy które wypływają bez ich wiedzy czy zamierzenia. Jest to niezwykle interesujące

Moją mistrzynią poezji jest zdecydowanie Halina Poświatowska – sposób w jaki opisuje swoje cierpienie. Jej poezje widzę jako zapis wydarzeń z jej życia, opis tęsknoty, choroby i ogromnego cierpienia, a także świadomości o nieuchronnie zbliżającej się śmierci, która nigdy nie przeszkodziła jej w poszukiwaniu miłości. Zmysłowość w jej poezji jest dla mnie mistrzostwem. Innymi twórcami ważnymi dla mnie są Jarosław Borszewicz, Jeremi Przybora czy Agnieszka Osiecka.

W obecnych czasach dużo uwagi jest poświęcanej tematom związanym z marginalizacją jednostek, zatem duża część współczesnej poezji wiąże się z opisem skrajnych emocji, buntu, wyrażaniu sprzeciwu wobec sytuacji na świecie, polityki, społecznym przekonaniom czy rasizmu. Dużo jest w obecnej poezji emocji, takich jak gniewu, bezsilności, krzyku o pomoc. Oczywiście jest to jedynie jeden i dość konkretny trend w twórczości literackiej, ale jak każdy inny wywodzi się z potrzeby wyrażenia stosunku do świata i tak naprawdę również do nas samych jako społeczności czy jednostki.

Poezja nie musi się bronić. Poezja nigdy nie była i nie będzie dla każdego. Poezja jest otwarta na czytelnika, ale nie każdy ma potrzebę poezji. Poezja jest gatunkiem niszowym i zawsze znajdzie swojego czytelnika, a raczej czytelnik znajdzie odpowiednią dla siebie poezję. Każdy ma swój sposób ekspresji i jej odbioru. Tak długo jak na świecie znajdzie się wrażliwość tak długo poezja będzie miała swoje miejsce.

Czytelnik/Odbiorca czytając poezję daje autorowi pełen kredyt zaufania, więc tak jak wspomniałem wcześniej, aby dotrzeć do niego trzeba być autentycznym. Kiedy czytelnik widzi „prawdziwość” wyrazu treści w poezji jest w stanie się utożsamić z utworem i wtedy jest budowana relacja poeta - czytelnik. Poezja nigdy nie będzie też uniwersalna i przeznaczona dla każdego.

Tomik "znów oczy mam niebieskie" jest emocjonalnym zapisem drogi jaką przebyłem, aby siebie odnaleźć i odbudować. Jest to autobiografia, w której historie opisują emocje. Dla mnie osobiście jest zamknięciem rozdziału, przepracowaniem czasu zapomnienia siebie i drogą do akceptacji. Jest perspektywą wejścia na starą ścieżkę, tę właściwą – ku sobie.

Refleksja od siebie do Czytelników:

Nie bójmy się świata i siebie. Czytajmy i twórzmy, niezależnie od opinii, od krytyki. To co jest w każdym z nas jest piękne i wyjątkowe – bo nasze. Nie bójmy się o tym mówić, pisać - czytać. Edukujmy się, poszukujmy, poznawajmy, chłońmy świat tak jak potrafimy. Poezja jest dla nas i dla świata i my dla poezji, i świat dla nas. Pielęgnujmy tę wyjątkowość i nie bójmy się wrażać tego, co jest dla nas istotne, tego co nas tworzy. Każdy jest inny – każdy wyjątkowy.

Gdzie kupić?

https://gdziekupic.to/buybox.html?id=16120&oid=175098813

https://sklep-wydawnictwa-anagram.mozello.pl/sklep/item/nowosci/znow-oczy-mam-niebieskie---mateusz-pospiech-edycja-limitowana/

"Poezja niesie ukojenie od natłoku chaosu informacyjno-społecznego, przynosi refleksję, oddech, którego dzisiaj wyjątkowo nam potrzeba. Poezję odkryłam niedawno. Ale odkryłam ją na nowo... " - felieton poetycki Agnieszki Krizel

Sat, 09 Jan 2021 16:59:00 +0000

Czym dla mnie jest poezja?

Poezja niesie ukojenie od natłoku chaosu informacyjno-społecznego, przynosi refleksję, oddech, którego dzisiaj wyjątkowo nam potrzeba. Poezję odkryłam niedawno. Ale odkryłam ją na nowo, zaczęłam odczytywać po swojemu, wyzbywając się nawarstwionego latami stereotypowego myślenia, zadawania pytań - co poeta miał na myśli.

Dla mnie poezja jest niczym pragnienie. Pragnienie kontaktu ze słowem, myślą innego twórcy, możliwością podpatrzenia jego postrzegania świata. Poezja jest dla mnie życiodajną linią, której się chwyciłam, i którą opisuję od niedawna.

Inspiruje mnie dosłownie wszystko. Czasami myśli nachodzą mnie przy prozaicznie codziennych czynnościach, jak zmywanie naczyń, czasami na spacerach, jeszcze częściej wieczorem, kiedy dosłownie padam ze zmęczenie i nie chce mi się szukać mojego notesiku na zapiski, zazwyczaj gdzieś upchniętego między sprawunkami. Najczęściej jednak inspiruje mnie proza Romy Ligockiej - niezwykle emocjonalnej pisarki, która nie pisze jakoś nadzwyczajnie, nie posługuje się wysublimowanym językiem. Ligocka pisze nad wyraz prosto, a jednak czytając jej książki przychodzą do mnie niezwykle osobliwie inspirujące myśli.

Mistrzynią poezji jest dla mnie oczywiście Szymborska. A sięgam po poezję zarówno klasyków, co ma zresztą lustrzane odbicie w pierwszym rozdziale mojego tomiku "Illusion de vie" - Leśmiana, Staffa, ale też Miłosza, Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej. Z wielką przyjemnością sięgam po poezję współczesnych poetów, którzy są twórcami świadomymi. Nie potrafię wskazać jednego poety, czy poetki, bo te wzorce zmieniają się u mnie z przyjściem każdego kolejnego etapu emocjonalnego w moim życiu.

Poezja współczesna różni się na pewno odwagą w stosowaniu coraz częściej języka potocznego. Różnice są też widoczne w języku poetyckim - u klasyków skupiający się na drobiazgach, niuansach. Współcześni poeci skupiają się na kreowaniu nowej, poetyckiej rzeczywistości, nierzadko zdobywając się na uzewnętrznienie tego, co siedzi w głębi.

Zauważyć też należy, iż odbiorcy poezji się zmieniają, każdy szuka w niej czegoś innego.

Czy poezja współczesna ma szansę się obronić w chaosie informacyjnym, trudnym położeniu literatury w ogóle?

Myślę, że jak najbardziej. Obecnie jesteśmy w trudnym czasie zarówno dla literatury, jak w życiu ogólnie. Jednak zauważam powrót do poezji, chociażby po ilości grup w mediach społecznościowych. Uważam, że to jest dobry czas dla czytelnictwa. Dzisiaj czytelnik poszukuje wewnętrznej równowagi, odrobiny pocieszenia, nadziei. Poezja ma szansę rozkwitnąć.

Tomik "Illusion de vie" jest moim debiutem poetyckim w Wydawnictwie Anagram. Wspólnie z redaktor i wydawczynią, Magdaleną Koperską długo pracowałyśmy nad jego wydaniem. Tworzenie wierszy nie jest wcale tak oczywistą sprawą. Czasami przychodzi łatwiej, czasami trudniej. Wiersze są zwieńczeniem ostatnich trzech lat mojego pisania. Mam nadzieję, że Czytelnicy odnajdą w nim wiele dobrego dla siebie.

Coś od siebie dla czytelników:

Drodzy! Wspierajmy polskich twórców. Wbrew pozorom polscy pisarze, artyści, twórcy mają nam wiele do zaoferowania. Czytajcie!

Tomik autorki można zakupić m.in. w naszym sklepie internetowym pod linkiem:

http://sklep-wydawnictwa-anagram.mozello.pl/sklep/item/nowosci/illusion-de-vie---agnieszka-krizel/

"Poezja jest sztuką słowa. Słowo zaś jest tym, co określa świat, nadaje mu postać i w ten sposób – tworzy go. Poeta jest więc kimś, kto ustanawia świat w słowie i poprzez słowo. Jego celem jest nie tyle poznanie i nazwanie prawdy już istniejącej, lecz wyrażenie nowej, własnej i twórczej prawdy." - felieton poetycki Alana Migonia

Mon, 26 Oct 2020 10:01:00 +0000

Drodzy Czytelnicy!

Kolejna odsłona naszego cyklu felietonów poetyckich. Tym razem młodego poety Alana Migonia, którego najnowszy tomik "Perła i cień" już niebawem będzie dostępny na stronie naszego sklepu internetowego.

Nadmienić należy, iż "Dekalog dla czytelnika Perły i cienia Alana Migonia" napisał wybitny i ceniony poeta, literaturoznawca, filozof, doktor habilitowany nauk humanistycznych - Karol Samsel.

***

Myślę, że lepiej już spać, niż żyć tak w osamotnieniuI wiecznie czekać; i nie wiem, co robić ani co mówić,I w ogóle na co komu w tym marnym czasie poeci?Lecz mówisz, że są to jakby – kapłani boga wina,Którzy w tę świętą Noc wędrują z kraju do kraju.

Friedrich Hölderlin, Chleb i wino, tłum. A. Libera

Poezja jest sztuką słowa. Słowo zaś jest tym, co określa świat, nadaje mu postać i w ten sposób – tworzy go. Poeta jest więc kimś, kto ustanawia świat w słowie i poprzez słowo. Jego celem jest nie tyle poznanie i nazwanie prawdy już istniejącej, lecz wyrażenie nowej, własnej i twórczej prawdy. Jednak żeby się to stało, to sama prawda musi najpierw ugodzić go swym wezwaniem, odkryć się przed nim i powołać go. Wtedy to staje się jej orędownikiem, zmuszonym do głoszenia prawdy swojego osobistego objawienia.

Objawienia, które jest jego życiem i którym jego życie się staje.

Jest więc poeta pośrednikiem, rozpiętym pomiędzy snem a rzeczywistością, pomiędzy transcendencją a immanencją, przeszłością i przyszłością. Jest tym, który tropi ślady zbiegłej z dawna ze świata boskości, starając się przywrócić jej zgasły ogień ziemi.

Jest kapłanem bogów. Widział otchłań. Patrzy w niebo.

Stał się śpiewem.

ALAN MIGOŃ

Poeta urodzony w 1994 roku w Krakowie. W latach 2010-2013 był uczniem dr. Artura Rodziewicza w 21 Społecznym Liceum Ogólnokształcącym im. Jerzego Grotowskiego w Warszawie, gdzie poświęcał się studiom nad starożytną filozofią grecką. W latach 2014-2017 asystent prof. Jerzego Prokopiuka. Wtedy też pozostawał związany z warszawskim klubem ,,Gnosis”, w którym odbył się wieczór promocyjny jego pierwszej książki – zbioru wierszy i poematów pt. Wieniec i burza, wydanego w 2017 r. nakładem wydawnictwa Imprint Media. Był także czynnym uczestnikiem Akademii Platońskiej – współczesnej Letniej Szkoły Platonizmu, kierowanej przez dr. Andrzeja Serafina. Jej pierwsza edycja odbyła się 1-9 lipca 2017 r. w Lanckoronie pod Krakowem, gdzie też sympatycy Platona spotykają się aż do dnia dzisiejszego. Autor nie poprzestaje na twórczości poetyckiej – od wielu lat pracuje nad dziełem filozoficznym pt. Samowiedza absolutu, które ma stanowić rekonstrukcję rozumienia tytułowego pojęcia w obrębie historii filozofii.

TUTAJ zapowiedź tomiku:

http://sklep-wydawnictwa-anagram.mozello.pl/sklep/item/nowosci/zapowiedzi/perla-i-cien---alan-migon/

Zapraszamy do obejrzenia filmiku, na którym poeta czyta fragment swojego poematu "Pieśń róży":

https://youtu.be/2y7oA4xPwac

"Pisząc dziś o odosobnieniu, wyobcowaniu - w świecie zmienionym w globalne sanatorium z zaryglowanymi kwarantanną drzwiami - łatwiejszym jest znalezienie wspólnego mianownika z szerszym gronem czytelników." - felieton poetycki Kamila Zaszkowskiego

Sat, 12 Sep 2020 19:11:00 +0000

Kochani!

Dzisiaj o poezji w trudnym czasie opowiada Kamil Zaszkowski, autor m.in. najnowszego tomiku Na krawędzi mroku, który oczywiście znajdziecie w naszym sklepie internetowym, link poniżej.

Życzymy miłego odbioru.

Izolacja

To, co jeszcze wczoraj dla kilku jednostek było bladą teraźniejszością - klinicznym niedomaganiem lub egocentrycznym dziwactwem, dziś stało się dla wszystkich nowym wzorcem zachowań. Wymuszonym standardem, normatywem codziennego bytu.

W białej anonimowości chirurgicznych maseczek samotność zyskała nowy wymiar. Dystans stał się lekiem - środkiem zapobiegawczym; izolacja lekarstwem.

Samotność na receptę, jednak pozostaje samotnością.

Pisząc dziś o odosobnieniu, wyobcowaniu - w świecie zmienionym w globalne sanatorium z zaryglowanymi kwarantanną drzwiami - łatwiejszym jest znalezienie wspólnego mianownika z szerszym gronem czytelników.

Na tej płaszczyźnie punkt widzenia autora w mniejszym stopniu ograniczony jest ścisłą perspektywą czysto osobistych doświadczeń.

Stąpając po rozżarzonych węglach współczesnej egzystencji odnoszę wrażenie, że bycie poetą to nie talent do zgrabnego układania wyszukanych metafor. To nie skrzętnie zbieranie i układanie w szkatułki słów odczuć oraz myśli, a schorzenie na które medycyna nie wynalazła jeszcze szczepionki.

Nie przypisuję swoim literackim wysiłkom kojących, terapeutycznych właściwości czy też finezyjnych ideologii.

Dla mnie to jedynie wychylenie głowy spod płaszcza introwertycznego bytu.

Zapraszamy do posłuchania jednego z wierszy z tomiku "Na krawędzi mroku" - Ogłoszenie, w interpretacji Agnieszki Krizel:

https://youtu.be/Z7At3dX1oR0

Tomik znajdziecie:

http://sklep-wydawnictwa-anagram.mozello.pl/sklep/item/nowosci/na-krawedzi-mroku---kamil-zaszkowski/

"Jeremiada współczesna" - Izabeli Galickiej

Fri, 31 Jul 2020 16:41:00 +0000

Drodzy Czytelnicy!

Dzisiaj nietypowo, zamiast felietonu o poezji, autorka Izabela Galicka przygotowała wiersz Jeremiada współczesna.

Tomik znajdziecie również w naszym sklepie internetowym.

Życzymy miłych wrażeń!

***

Jeremiada współczesna

Wartości - mówić nie wypada,

bo wszak poprawność polityczna

rozmydli wszystko i zagada,

by papka była gładka, śliczna.

Jakież w poezji więc odnaleźć słowa

i jakich znaczeń szukać wciąż od nowa,

gdy prawda, honor grzech czy wstyd

niepopularne są już zbyt?

Czy ma poezja portretować

brzydotę świata, podłość, brud

i wulgaryzmem nacechować,

kłamiąc nam, że to jest cud - miód?

I już nie stawiać trudnych pytań

sens i cel życia mijać z dala?

Czy tak w kanonie nam zawita

poezja, która nie ocala,

która nie drąży i nie szuka

prawdy gdzieś p o n a d metaforą?

Czym w takim razie będzie sztuka,

gdy transcendencję jej odbiorą…?

(igal) 19 05 2020

IZABELA GALICKA urodziła się w Warszawie.

Ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim, Akademię Filmową profesora Toeplitza oraz podyplomowe studia kulturoznawcze w IBL. Debiutowała wierszami w czasopiśmie studenckim „Decentrum”. Wydała cztery książki, między innymi Medytacja uzdrawiająca duszę i ciało oraz Stres w szkole. Jak oswoić potwora, a także dwa tomiki poetyckie Animacje (Anagram 2018) i Jeżeli kiedyś (Mamiko). Publikowała wiersze na wielu forach literackich, a także w antologiach, takich jak Modlitwa o miłość (Astrum), czy Piszemy (Stowarzyszenie Pisarzy Polskich).

W 2020 roku Fundacja Polskich Niewidomych i Słabowidzących „TRAKT” wydała autobiografię Izabeli Galickiej, zatytułowaną Moje życie, w której znalazły się jej wiersze, ale również wywiady, sylwetki niewidomych artystów, artykuły o dzieciach z dysfunkcją wzroku. Poetka związana jest z grupą literacką „Poetica” (przy Polskim Związku Niewidomych). Od trzech lat zawodowo zajmuje się problemami osób niewidomych, zwłaszcza w kontekście dostępności kultury. Kocha psy, jazz filmy Almadovara i południe Europy.

"Moralizatorka, kapłanka, strażniczka wartości i pamięci, lingwistka, krzycząca z bólu ale też z zachwytu... Czy da się wyczerpać różnorodność idei i celów poezji?" - felieton poetycki Marii Jolanty Piaseckiej

Fri, 24 Jul 2020 19:38:00 +0000

Drodzy Czytelnicy!

Zapraszamy na kolejną odsłonę poetyckich felietonów. Dzisiaj o poezji i do świata poezji zaprasza Maria Jolanta Piasecka, autorka między innymi tomiku "...i reszta".

Przyjemnej lektury!

***

Moralizatorka, kapłanka, strażniczka wartości i pamięci, lingwistka, krzycząca z bólu ale też z zachwytu... Czy da się wyczerpać różnorodność idei i celów poezji? Mówi o kondycji człowieka wobec historii i cywilizacji, bywa odpowiedzią na przełomowe wydarzenia osobiste i społeczne. Skarby mieczowi spustoszą złodzieje / Pieśń ujdzie cało – ta Mickiewiczowska wiara jest wspólna, mniej lub bardziej, wszystkim poetom, nie tylko romantykom, niezależnie od czasu i miejsca.

Zadziwienie rzeczywistością, takie jak to, które towarzyszyło pierwszym greckim filozofom, pozwala poetom przekraczać aktualność, by widzieć dalej i szerzej: ocean w kropli wody, niebo w drobnym kwiecie z lasu, jak pisał Blake.

Niedefiniowalna, objawiająca się poza racjami rozumu, niczym odpowiedź na pytanie koanu o dźwięk jednej klaszczącej dłoni, poezja dzieli się z czytelnikami światem i pozwala doświadczyć go w języku. Zawsze otwarta na sprawy najistotniejsze i nieprzemijające, niezależnie od historycznej i społecznej rangi tego, co doraźne.

Jaka będzie po pandemii i zjawiskach jej towarzyszących, po doświadczeniu lęku, izolacji, niepewności? Czy stanie się nową próbą odpowiedzi na pytanie o wolność i tożsamość? Czy spróbuje ocalić w słowie to, co ważne, by dać drugie życie rzeczywistości, czy zbliży się do niepoznawalnego, które może się wyłonić z poza słów? Między jej mocą „zabijania i wskrzeszania” jak pisał Broniewski, a byciem sztuką dla sztuki, jak chciał Przybyszewski, pozostanie – mam nadzieję – tym, czym była, podejmując kwestie etyczne, metafizyczne, kulturowe. Będzie wzruszać, przerażać i olśniewać. Jako tekst i tuż, tuż – za oknem, nie do ogarnięcia:

[...]

staję się poetą

kiedy odkładam pióro

patrzę w okno

zamykam oczy

są tam czarne drzewa

deszczowe chmury

żółknące liście

przeleciał ptak

odszedł poeta

a ja zostałem

i dopisuję te słowa

Tadeusz Różewicz, Przypomnienie

Maria Jolanta Piasecka – poetka, pisarka, literaturoznawczyni. Autorka tomików poezji: Mgnienia (wiersze i grafiki), W g-moll i Okopcony tygielek. Ma w dorobku książki prozatorskie: Przypowieści z Ziemi Run i Jedwabna pajęczyna. Dziennik współuzależnionej (pseud. Marta Bocian), studium historycznoliterackie Mistrzowie snu. Mickiewicz, Słowacki, Krasiński oraz poradniki przybliżające symbolikę dywinacyjną różnych kultur (m.in. Medytacyjna moc run, I Cing w obrazkach dla niecierpliwych i zabieganych). Uprawia haiku, praktykuje japońskie malarstwo sumie, maluje akwarele, ćwiczy kaligrafię europejską. Ostatnio publikowała w kwartalniku „Podgląd” Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, w almanachach Polskiego Stowarzyszenia Haiku oraz w japońskim miesięczniku „KUZU”.

Zapraszamy na nasz kanał YT, gdzie poetka czyta swoje wiersze z tomiku "...i reszta"

https://youtu.be/frW1cKvziZA

"Każdy z moich wierszy jest swoistą spowiedzią. Jak każda spowiedź, tak i ta wyzwala od uczuć i myśli, które pieką aż do bólu. Słowom powierzam swoje gorycze, żale, troski, a także gniew czy bunt." - felieton poetycki Anny Czachorowskiej

Sun, 19 Jul 2020 14:44:00 +0000

Drodzy Czytelnicy!

Zapraszamy na kolejną odsłonę naszego cyklu felietonów poetyckich. Dzisiaj felieton Anny Czachorowskiej, autorki tomiku W poczekalni snów.

Życzymy przyjemnej lektury!

***

W poezji ważna jest siła owej chwilowej zgody z poetą, jaka stanowi istotę przeżycia estetycznego. Ważna jest rozległość przygody duchowej, jaką jego lektura przynosi ze sobą. Ważna jest intensywność owego olśnienia… Jerzy Kwiatkowski

Poezja kształci poczucie smaku, subtelność. Uczy mądrze patrzeć na szczegół i ulotne detale. Jest więc potrzebna, bo przedłuża wiarę w słowo czytane. W poezji, jak w ogóle w literaturze, rzeczą najważniejszą jest mieć coś do powiedzenia. Mogą to być sprawy wielkie i najbardziej prywatne, osobiste. Ale to jest najistotniejsze, by wiersz znów, jak bywało to kiedyś, wprawiał nas w wewnętrzne drżenie.

Nie wiem, co to jest poezja
Nie wiem po co i na co, Wiem, że czasami ludzie Czytają wiersze i płaczą Władysław Broniewski

Brak możliwości bliższego określenia, czym jest poezja, jest tym czynnikiem, który liczy się najbardziej. To właśnie nieokreśloność materii poetyckiej decyduje o jej wartości. Poezja musi być adresowana do drugiego człowieka, musi być próbą jego poszukiwania. Jak podkreśla Władysław Tatarkiewicz: Świadomość człowieka, który słucha lub czyta wiersze, wybiega poza to, co mu dane jest do słyszenia i widzenia i to co przeżywa wywodzi się zarówno z wiersza jak i z jego wspomnień osobistych.

Przeżycie literackie ma więc charakter osobisty, jest przeżyciem, które czerpie siłę wzruszenia z własnego losu odbiorcy, działa urokiem skojarzeń i przypomnień. O sile przeżycia utworu literackiego decyduje wyrażona w nim prawda i sposób jej wyrażenia.

Nie bez znaczenia jest jego forma. Tym, co ożywia myśl utworu, jest więc jego język, szczególnie zaś jego ekspresyjność. Na intensywność przeżycia ma także wpływ zawarty w utworze ładunek emocjonalny. Zasadniczą rolę odgrywa treść utworu. Ma ona też istotny wpływ na siłę i intensywność przeżycia. Najsilniej wzruszają nas te treści, które są nam bliskie. Za wierszem kryje się autor. Jego pisanie jest więc zawsze listem do czytelnika.

Poezja musi być adresowana do drugiego człowieka, musi być próbą jego poszukiwań. Poeta bowiem, niezależnie od wyznawanej i realizowanej poetyki, pisze w zasadzie jeden i ten sam tekst, stopniując jedynie sposób wyrażenia w nim przesłania.

Przeżycie literackie jest możliwe tylko wtedy, gdy odbiorca podchodzi do dzieła z nastawieniem, że zawiera ono w sobie wartość, którą trzeba własnym wysiłkiem odkryć. Słowo jest wielką tajemnicą. Magiczna siła słowa tkwi w jego zdolności wywoływania obrazów. Jest ono niewidzialnym znakiem rzeczy postrzeganych zmysłami. Obraz jest najbardziej istotnym elementem poezji, może jedynym, któremu nic ni grozi – ani czas, ani obyczaj poetycki. Zmieniają się prądy i kierunki, tematy i wątki, motywy i nastroje. Zmienia się słownictwo i wersyfikacja, ale zawsze pozostaje obraz. Obraz stanowi o wartości poezji. Obraz poetycki jest wizualny, jak rzeczywisty obraz malowany farbami, ale jedynym materiałem jest słowo. I od siły celności, wyrazistości użytych słów zależy wszystko.

Słowo jest potęgą. Utrwalone w piśmie zdobywa władzę nad myślą i wyobraźnią. Wiersz można napisać o wszystkim, także o niczym. Jest muzyką obrazów. A w praktyce poeta przy pomocy obrazu jakby ilustruje wiersz, ilustruje poezję.

Poezja ukazuje jakie metafizyczne i egzystencjalne związki łączą nas ze światem. Według Edgara Allana Poe: Poezja jest rytmicznym tworzeniem piękna za pomocą słów. Słowo sięga tak daleko jak myśl, która nie spotyka kresu. Ani w czasie ani w przestrzeni. Tematem może być wszystko. Słowo ma wielką moc. Jeszcze większą moc ma sformułowanie, fraza.

Często się spotykam z pytaniem – dlaczego piszę?

Trudno odpowiedzieć jednym słowem lub zdaniem. Jakakolwiek definicja może być tylko powtórzeniem innych osób piszących – piszą wiersze, aby przekazać coś czytelnikowi. Ja często pisałam aby „oczyścić” się ze swoich emocji. Przelewałam je na papier, chcąc powiedzieć światu o swojej tęsknocie, samotności. To była ucieczka od świata realnego. Pisałam, gdy zupełnie tonęłam w oceanie emocji. Maryla Rodowicz napisała kilka słów o moich pierwszych wierszach: "Sama napisała, że tworząc wiersze ucieka przed rzeczywistością, ale okazuje się, że niedaleko. Pospiesznie wraca do tych, których kocha. Pełna dobroci, tolerancji i nadziei”.

Żyjemy w czasach matematycznie przyspieszonych. Nikt nie idzie, nie kroczy a biegnie. Biegniemy, nie wiedząc dokąd. Ja też chciałabym zdążyć. Zobaczyć otwartą przed sobą przestrzeń, może i przyszłość. To jest tylko chwilowy zryw. Potem, gdy ogarnia mnie zmęczenie, znów zostaję w tyle. Ubolewam i piszę. Najczęściej w samotności i ciszy. Każdy z moich wierszy jest swoistą spowiedzią. Jak każda spowiedź, tak i ta wyzwala od uczuć i myśli, które pieką aż do bólu. Słowom powierzam swoje gorycze, żale, troski, a także gniew czy bunt. Słowa zapisane w wierszach uchylają okna ku wolności i dodają skrzydeł, by wzlecieć ponad życie. To ucieczka od nieznośnych warunków egzystencji, może nawet od samego siebie. Ale mimo rozterek, rozczarowań, gdzieś w głębi duszy tkwiła potrzeba porozumienia i jedności z drugim człowiekiem. Zgadzam się z Freudem, że pisanie (tak samo jak fantazjowanie) to spełnienie podświadomych pragnień jednostki – w tym przypadku autora. Dzięki pisaniu, choć na chwilę, twórczość własna, umownie zwana poezją pozwala nam stać się tym, kim chcielibyśmy być. Uciekamy we własną sferę, własny świat, który należy tylko i wyłącznie do nas. Czytelnik może go pokochać lub nie.

Pisanie daje mi wiele. Jestem w innym świecie, mogę go kreować. To świetne uczucie coś wymyślić i opisać. Piszę wiersze jak mam natchnienie, wtedy wyrażam swoje uczucia. To co piszę odzwierciedla mój stan ducha, moje pragnienia tęsknoty bądź potrzebę odrzucenia przykrych chwil. Po prostu chcę przekazać coś innym, każdy wiersz to przecież cząstka mnie. Tak jak napisał K. I. Gałczyński tak i ja : Chciałabym i mój ślad na drogach ocalić od zapomnienia.

Poeta może przeżywać swoją rzeczywistość poprzez słowa, może umrzeć w nich jak Ikar, gdy owodnia pęka a rzeczywistość zostaje zniszczona. Lecz słowa pozostają, stając się jedyną rzeczywistością - Erik Lindegren.

Zapraszamy na nasz kanał YT, gdzie autorka czyta swoje wiersze z tomiku W poczekalni snów:

https://youtu.be/BKnMbr5bwys

AKUMULATOR - refleksja z czasu pandemii Marcina Królikowskiego

Mon, 13 Jul 2020 14:33:00 +0000

Drodzy Czytelnicy!

Dzisiaj nietypowo i niecodziennie. Zamiast felietonu poetyckiego, refleksje i przemyślenia z czasu pandemii Marcina Królikowskiego, autora tomiku Opowieść dwunastopiętrowa (grozy poetyckie), którego również znajdziecie w naszym sklepie internetowym, link oczywiście pod artykułem.

Życzymy przyjemnych wrażeń.

***

AKUMULATOR

W zimie wysiadł akumulator, skamieniało auto. Wiśniowy Volkswagen w uśpionym sadzie. Po matce. Zaparkowany przy parkanie. Nie ruszałem. Nie było czasu, nigdy nie ma dość czasu na grzebanie w sprzętach po zmarłej. Ale na nietypową wiosnę, w kwarantannie pomyślałem, że wykorzystam sytuację, posprzątam, podładuję, podłubię. Nie mogę go nawet przesunąć, ani drgnie. Wrzuciłem jałowy bieg, ale zardzewiały osie, piasty i wahacze, zapiekły się koła. Ciężko otworzyć klapę, bo róża oplotła karoserię, na maskę wpełzł bez. Musiałem sekatorem podciąć rośliny w rozkwicie, z żalem. Potem się jednak udało, otworzyłem klapę. Odkrycie. Okazuje się, że jeszcze za jej życia, wiewiórka zrobiła zapasy wzdłuż półki na akumulator i spryskiwacze. Kable nadal całe. Wyciągałem dziś z zakamarków skorupy z regularnymi dziurkami wyciętymi przez ząbki gryzonia. Znowu smutek. Mama kupowała całe worki laskowych, kładła pod sosnę i patrzyła z zachwytem na zwinność rudej kity.

- O, jak pięknie po nie skacze. Ależ szybka, hyc, hyc i już trzeba dołożyć.

Jestem pewien, że z miłości do zwierząt przekarmiłaby słonia. Czasem wiewiórkę przestraszył pies. Znikała na godzinę i znowu zbierała laskowce, co do jednego. Pod drzewem leżało niewiele łupin i to dziwiło najbardziej. Zastanawialiśmy się, gdzie cwany wiewiór ma dziuplę, albo w którym miejscu zakopuje. A mama nadal nieświadomie jeździła sobie jedną z takich dziupli po nowe paczki orzechów. Nie mogę wyciągnąć wszystkich, bo trudno mi się dostać ręką głębiej, a nie będę rozkręcał misek na płyn do spryskiwaczy, czy olej. Intryguje tylko jedno, gdzie jeszcze zwierzątko upchało resztę zapasów z niezliczonych darów od mamy. Większość skorup była poczerniała, zgniła od długoletniego przebywania. Część jeszcze rudawa. Ten proceder musiał trwać ze trzy sezony. Ciekawe, gdzie zakopywała resztę.

Ale. Na podwórku nie ma już tej sosny ani innych drzew, nie ma też pewnie wiewiórki. Dlatego tym bardziej przykro mi dziś było wyciągać akumulator, który wprawiał w ruch cały ten mechanizm symbiozy człowieka, który już odszedł zjednoczonego z gryzoniem, którego już nie ma. I tego się nie da wyrazić w wierszach.

Marcin Królikowski - rocznik ’74. Zodiakalny Warszawiak. Współtworzy Seminarium Literackie TenSamCel. Interesuje się przeszłością stolicy, szczególnie dzielnicy Wola oraz historią twierdz Warszawa i Modlin. Laureat ogólnopolskich konkursów poetyckich, m.in.: im. B. Faca, im. K. Ratonia, im. H. Poświatowskiej, im. Z. Herberta, „O Laur Czerwonej Róży”. Jego wiersze publikowano w czasopismach „Topos”i „Fraza” oraz w „biBLiotece” — magazynie Biura Literackiego.

Tomik znajdziecie:

http://sklep-wydawnictwa-anagram.mozello.pl/sklep/item/wyprzedane/opowiesc-dwunastopietrowa-grozy-poetyckie---marcin-krolikowski/

Zapraszamy na nasz kanał YT, gdzie autor czyta jeden ze swoich najnowszych wierszy:

https://www.youtube.com/watch?v=YxDrHHxUKVA